O problemie:
Łuszczyca i bielactwo to choroby, które oprócz przewlekłych dolegliwości o podłożu estetycznym, mają ogromny wpływ na psychikę pacjenta. Wciąż pokutujące przekonanie, jakoby choroby te mogłyby być zaraźliwe, prowadzą do alienacji osób chorujących, zasłania obszarów objętych zmianami, desperackich prób poszukiwania rozwiązań niekoniecznie sprawdzonych i specjalistycznych.
Łuszczyca zwyczajna – to jedna z najczęściej występujących chorób dermatologicznych, gdzie bardzo charakterystyczne zmiany w obrębie skóry i paznokci, powodują ogromny problem estetyczny, utrudniający normalne, codzienne funkcjonowanie w życiu prywatnym i społecznym. Łuszczyca zwykła dotyka około 2 % populacji, równie często chorują kobiety jak i mężczyźni, osoby młode jak i starsze. Łuszczyca jest chorobą przewlekłą, zapalną i niezakaźną, o podłożu autoimmunologicznym. Wykwity skórne najczęściej lokalizują się w obrębie skóry łokci, kolan i okolicy krzyżowej ale mogą występować na całym ciele, okolicach płciowych, uszach oraz na owłosionej głowie, wyjątkowo w obrębie twarzy. U niektórych pacjentów dochodzi do zajęcia paznokci, objawia się to charakterystycznym zażółceniem, punkcikowatym wgłębieniami płytki, a w ekstremalnych przypadkach jej zniszczeniem. Do rzadszych postaci należą postaci krostkowe oraz najcięższa – łuszczyca stawowa. Zmiany pierwotne mają postać zapalnych grudek pokrytych różnie nawarstwionymi, srebrzystymi łuskami. Szerzą się one obwodowo, ostatecznie zlewając się w większe ogniska, potrafiące zajmować duże powierzchnie skóry, a w skrajnych sytuacjach nawet całą skórę. Łuszczyca charakteryzuje się nawrotowością zmian, ale ich częstotliwość jest osobniczo zmienna. Najczęściej objawy występują w miesiącach wiosenno – jesiennych. Wykwitom może towarzyszyć nieznaczny świąd. W zależności od wieku wystąpienia pierwszych objawów, łuszczycę można podzielić na wczesną (do 40 r.ż.), ze szczytem zachorowalności w wieku dojrzewania, oraz osób starszych (około 60 r.ż.) o łagodniejszym przebiegu. Schorzenie często występuje rodzinnie i współistnieje z innymi autoimmunologicznymi chorobami tj. np. choroba Crohna. Palenie papierosów, alkohol oraz szczególnie stres, są czynnikami niekorzystnie wpływającymi na zaostrzenie przebiegu i nawroty. Choroba najczęściej ujawnia się pod wpływem urazów i różnego rodzaju infekcji, zazwyczaj gardła i górnych dróg oddechowych. Stosowanie niektórych leków także może wyzwolić objawy. Początek łuszczycy może wiązać się ze zmianami hormonalnymi okresu dojrzewania, ale także może być wywołany przez urazy takie jak drobne jak skaleczenia, ale i większe typu wypadki komunikacyjne lub wykonanie tatuażu. W aktywnym okresie powoduje to zazwyczaj wysiew licznych, drobnych, rozsianych po całym ciele charakterystycznych grudkowych zmian. Diagnostyka łuszczycy zazwyczaj opiera się na obrazie klinicznym, w sytuacjach wątpliwych wykonujemy także badania histopatologiczne.
Bielactwo nabyte – to częsta, niejednokrotnie rodzinnie występująca choroba dermatologiczna, najczęściej o podłożu autoimmunologicznym. Związana jest z występowaniem zazwyczaj licznych, rozsianych, różnej wielkości i kształtu odbarwionych plam na skórze. Pozbawione melaniny ogniska mogą występować zarówno na twarzy jak i tułowiu, kończynach i miejscach intymnych. Bielactwo jest dużym problemem estetycznym, zwłaszcza jeżeli zmiany występują w miejscach odsłoniętych, co pozostaje nie bez wpływu na psychikę i rozwój osobowości. Największe trudności dotyczą Pacjentów o ciemniejszej karnacji skóry, niejednokrotnie prowadzące do stygmatyzacji społecznej. Klinicznie pierwsze objawy pojawiają się w dzieciństwie i wczesnej młodości. Mogą być sprowokowane nadmiernym stresem, poparzeniem słonecznym lub innym urazem, albo po farmakoterapii związanej z innymi chorobami. Zazwyczaj, na początku, pojawia się pojedyncza, często drobna, jasna plama, która z czasem może powiększać się. Z naszych obserwacji dynamika rozprzestrzeniania się jest różna. Na bielactwo równie często chorują kobiety, jak i mężczyźni. U niektórych pacjentów obserwujemy objawy ogniskowego siwienia. W bielactwie nabytym współistnieją nierzadko także inne choroby autimmunologiczne tj. cukrzyca, choroby tarczycy, łysienie plackowate, łuszczyca i inne. Chorobie zazwyczaj nie towarzyszą żadne inne dermatologiczne objawy dodatkowe. Zmiany w innych narządach występują rzadko. Przebieg jest wieloletni, rzadko dochodzi do zajęcia całej skóry. Z czasem u niektórych osób może dochodzić do samoistnej repigmentacji zlokalizowanych wokół mieszków włosowych obszarów. W okresach letnich, ze względu na ryzyko oparzeń skóry, pacjenci muszą stosować wysoką protekcję przeciwsłoneczną. Rozpoznanie bielactwa opiera się o badanie kliniczne, zmiany często bywają mylone z innymi chorobami dermatologicznymi w trakcie których dochodzi do odbarwień skóry.
Klinika Krajewski już od 2005 r. zajmuje się leczeniem bielactwa, jako jedna z nielicznych klinik dermatologii w Warszawie.
W każdym przypadku ważne aby zmiany obejrzał dobry dermatolog i pod jego okiem była prowadzona odpowiednia terapia.